ย้อนกลับไปเมื่อ.. เช้า วัน 25 ตุลาคม ณ มอสโค กรุง รัสเซีย
- อ้อๆ
เสียงน้องแนนเพื่อนรัก มาเรียกให้เราตื่น..
- มีอะไรย่ะ ว่ามา
ก็ขานรับไปตามปกติ
- แก ชั้นเจอพี่คนนึง ชั้นว่าเค้าเหมาะกะแกมากเลยอะ เค้าชอบผู้หญิงแบบแกอะ พอชั้นคุยกะพี่เค้านะ ชั้นรู้สึกว่า แกกะเค้าต้องคุยกันรู้เรื่องแน่ๆ แกรู้ชะมะ ว่าเมื่อวานเพื่อนนก มาเที่ยวกันงาย เค้าเปนนักเรียนนายร้อยอะ มาเที่ยวกันที่มอสโค แก พี่ๆเค้าเปนกันเองมาก แล้วเมื่อวานเราคุยกันเยอะมากเลยแก
เนี่ยๆ วันนี้ตอนเย็น เดี๋ยวพวกเรานัดเจอกันอีก แกไปกะชั้นสิ เจอกันที่ถนน ทเวียร์สกายา ร้านอาหารจีนอะแก ประมานสองทุ่ม แกทำไรปะ?
แต่เราก็ตอบกลับไป
- ไม่เอาอ่า ขี้เกียจไปอ่ะ ดึกอะ ไม่อยากออก..
แนนเริ่มขึ้นอีก
- แก แต่ชั้นกลับบ้านคนเดียวอะ แกไปกะชั้นเหอะ ไปรู้จักพี่ๆเค้าด้วย ไม่ไรมากหรอก นะแก
ด้วยความทีเป็นห่วงเพื่อน ว่าจะกลับดึกคนเดียว และอันตราย แต่ที่ไม่อยากไป เฮ้ออ ..ก็ตอนนี้ไม่สบายนะ
เป็นภูมิแพ้ ไหนจะสิวขึ้นอีก เฮ้อ.. แต่ เอาก็เอา..
- โอเคๆ ได้ๆ เดี่ยวทุ่มนึงออก คงทันนะ ..
และแล้ว จุดเริ่มต้นของเรา ก็เริ่มขึ้น...
20.00 เศษๆ ณ ร้านอาหารจีน ที่ถนนทเวียร์สกา
ร้านอาหารไม่ใหญ่มาก แต่มีชื่อเสียงในระดับหนึ่ง และมีคนต่างชาติเข้ามาทานตลอด อาจเป็นเพราะ ตั้งอยู่บนถนนที่จัดว่าเป็นคูนย์กลางของมอสโค และอาหารก็อร่อยใช้ได้เลยทีเดียว
เมื่อเราเริ่มก้าวขึ้นไปชั้นสองของร้าน ก็เริ่มได้ยินเสียง สำเนียงที่ คุ้นทันที ว่าเป็นภาษาไทย ซึ่งเป็นเสียงที่ไม่ได้ยินนานแล้วสินะ..
-ทำไมเสียงดังจัง.สงสัยคนเยอะแน่เลย กี่คนกันนะ...
แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา
และแล้ว แนนกับนก ก็เริ่มขึ้นแนะนำเรา ให้รู้จักกับทุกคน
- สวัสดีคะ พี่.. สวัสดีคะ เอ่อ นี่เพื่อนนกนะ ชื่ออ้อ เป็นเพื่อนพวกหนูเองคะ
และเรา ก็เริ่มแนะนำขึ้น
..สวัสดีคะ....เริ่มทักทายทุกคน แต่นั่งตรงนี้ดีกว่า ว่างอยู่..
ทางซ้ายมือของเรา เป็นผู้ชายคนนึง อายุไม่มาก ตัวใหญ่ๆ ยังเห็นหน้าไม่ชัดเลย ทำความรุ้จักดีกว่า..
- สวัสดีคะ อาหารอร่อยมั้ยคะ..
และเมื่อเค้าหันหน้ามา..
ในใจรู้สึกว่า เอ๊ะ ทำไมรุ้สึกแปลกๆ ทำไมหน้าพี่เค้า..ถึงได้เหมือนใครสักคน ที่เราเคยอ่านในนิยายเลย
ที่เด่นชัด คือคิ้วดำ สวย ยาวไปจนถึงสุดหางตา รับกับหน้าได้ดีจัง ผิวพี่เค้าก็เนียนแฮะ แต่ไม่ขาว แต่เหมือน ใครนะในสามก๊ก แถมยังดูขรึมอีกด้วย
- พี่คะ พี่หน้าคล้ายกับใครสักคนในสามก๊กเลยคะ ( เผลอพูดออกไป แต่มันเหมือนจริงๆนะ)
และแล้ว เสียงพี่เค้าก็เริ่มขึ้น..เสียงทุ้มๆน่าจะร้องเพลงเพราะนะ อิอิ
- ฮะๆ จริงหรอคับ ไม่รู้สิ
จากนั้น บทสนทนาของเราก็เริ่มขึ้น ... จากร้านอาหาร จากถนนทเวียร์สกายา ไปสู่ถนนอารทบัท
เราคุยกัน โดยไม่ได้สนใจใครเลย เราคุยกัน เหมือนกับอยู่ในวังวนอะไรสักอย่าง ที่มีแค่เรา กับพี่เค้า
คุยกันทุกเรื่อง เริ่มจากเรื่องเรียน ประวัติศาสตร์ ภาษา จนไปถึง ความรัก...
เราคุยกับพี่เค้า จนเราพาพี่เค้าเดินหลงทางในเมโตร ซึ่งเราไม่ได้แกล้งนะ แต่เราแค่มองหน้าพี่เค้าเพลินไป ก็เท่านั้นเอง
พอเริ่มเค้าสู่ร้านดื่ม ซึ่งพี่ๆเค้าต้องการดื่มเบียร์กัน...ตรงนั้นแหละ
ที่ใจเราเริ่มรุ้สึกว่า ต้องพอแล้ว ถ้าเผลอคุยมากกว่านี้ มันอาจจะ..อาจจะห้ามใจตัวเองไม่ได้
และก็รู้สึกว่า พี่เค้าเอง ก็คงจะประทับใจในตัวเราไม่น้อยเหมือนกันนะ..
แต่ มันจะเป็นไปได้ยังไง เจอกันแค่วันเดียว คุยกันไม่กี่ชั่วโมง ทำไมนะ
เราถึงได้รู้สึก คุ้นเคย สนิทสนม และอยากรุ้จักผู้ชายคนนี้มากกว่านี้
แต่เรา เป็นผู้หญิงนะแสดงออกมากไปคงไม่ดี
จาก ณ จุดนั้น....
เราก็เริ่มยิ้ม และไม่กล้าพูดอะไรมาก เพราะอีกไม่กี่นาที พี่เค้าต้องกลับแล้ว
...เสียดาย เสียดายจัง เสียดายที่ไม่ได้เจอกันเมื่อวาน ..
แต่ก็ดีใจ ที่ได้เจอกัน..แต่คงทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้
แต่ ความรู้สึกก็เพิ่มขึ้นมาอึก เมื่อ...
- น้องอ้อครับ..
เค้าเริ่มส่งดอกไม้ให้ เป็นดอกกุหลาบหนึ่งดอก ที่เค้าวิ่งไปซื้อในร้านดอกไม้
ผู้ชายคนนี้ น่ารักจัง ถึงแม้จะไม่รุ้ภาษารัสเซีย แต่ก็ กล้าไปซื้อเนาะ น่ารักที่สุด
เค้าคุกเข่าต่อหน้าทุกคน..โดยมีพี่เฮง เปนพยานในความรู้สึกนั้นของเราทั้งสองคน
......และแล้ว เมื่อเค้า ต้องกลับไป ประตูเมโตรปิดลง เรากับเค้า มองหน้ากัน..กับความรู้สึกที่พิเศษที่สุด ที่ไม่รู้จะ
อธิบายยังไง
...Love at first sight ...
มีจริง จริง และทุกอย่างก็เหมือนปาฎิหาริย์ ที่ทำให้เราได้เริ่มความสัมพันธ์กันมาจนถึงวันนี้
และในวันนี้
ก็มีเค้า ซึ่งเป็นที่รักของเรา และเราก็มั่นใจ ในความรักของเราที่มีให้เค้ามากขึ้นเรื่อยๆ
.. ไม่ว่าวันข้างหน้า จะต้องเจออุปสรรคยังไง เราต้องห่างกันแค่ไหน แต่ใจเรา ก็ไม่เคยคิดหวั่นไหน หรือ
เปลี่ยนใจไปจากคนคนนี้ ...
เพราะในตอนนี้
ได้ให้หมดไปทั้งใจ..และอยากให้รู้ว่า จะรอ จะทำทุกอย่างให้เห็นว่า
รัก เป็นห่วง และอยากดูแล "ที่รัก" ไปจนถึงวันสุดท้ายนะคะ
"ขอให้เราเข้มแข็ง ไม่หวั่นไหว และรักกันมากขึ้น มากขึ้น
และอยู่ด้วยกันตลอดไปนะคะ"
edit @ 25 Oct 2009 03:07:38 by saily
ก่อนที่ผมจะได้เจอเธอ ผมเป็นคนนึงที่ไม่เคยเชื่อในเรื่องของพรหมลิขิต แต่เมื่อผมได้รู้จักเธอมากขึ้น มากขึ้น เธอเป็นเหมือนกับคนที่ฟ้าส่งมาให้ผม คือคนที่ผมคอยภาวนามาตลอดว่าขอให้ได้เจอ และเมื่อเจอเธอแล้ว ผมจะไม่ยอมปล่อยให้เธอไปไหนอีกเด็ดขาด การที่คนสองคนได้มาเจอกันในที่ที่ไม่คาดฝัน ถ้าหากว่าวันนั้นผมตัดสินใจไม่ไปมอสโก ถ้าหากวันนั้นเธอไม่ตัดสินใจจะมากับเพื่อนเธอ เราคงไม่ได้รักกันเหมือนอย่างทุกวันนี้